Σαν αστέρι λαμπερό στεκόταν στη σκηνή στο τελευταίο χειροκρότημα. Έλαμπε ακόμα παρά τα χρόνια που τον βάραιναν. Εκεί πάνω φάνταζε φρέσκος, ζωντανός. Τα μάτια του δεν μπορούσαν να δουν τον κόσμο από τους προβολείς που τον τρυπούσαν. Ένιωθε την ζεστασιά τους όμως στο χειροκρότημά τους. Ξανά υπόκλιση και δώσ’ του χειροκροτήματα και ζητωκραυγές από κάτω. Αυτός να χαμογελά με τα μάτια του να μικραίνουν. Ήταν σαν να βυθίζονταν στο πρόσωπό του. Εξαφανίζονταν κάτω από τα γλυκά του φρύδια και μόλις που μπορούσες να διακρίνεις το βαθύ γαλάζιο τους χρώμα.
Ο Αλέξανδρος κοίταξε αριστερά του τη νεαρή συμπρωταγωνίστριά του. Καινούργιο φρούτο αυτή στο σανίδι. Φήμες λένε ότι πήρε το ρόλο αφού πρώτα πήρε τον επιχειρηματία του θεάτρου. Μόλις που πέρασε τα είκοσι η Αλίκη, και με την ερωτική της επιθυμία στα ύψη πολλές φορές προσπάθησε να τραβήξει το ενδιαφέρον του Αλέξανδρου. Αν μη τι άλλο θα ήταν και μια επιβράβευση γι’ αυτήν. Την είχε τη φήμη ο άλλος του εκλεκτικού γυναικά, τι την πείραζε να ήταν κι αυτή ένα ακόμα παράσημο στον τοίχο του να το γυαλίζει πότε πότε;
Η αλήθεια ήταν ότι η Αλίκη ήταν ιδιαίτερα όμορφη. Ψιλόλιγνη με πλούσιο φυσικό στήθος και με αναλογίες που νόμιζες ότι είχε βγει από κάποιο εργοστάσιο με συγκεκριμένες προδιαγραφές για να σαγηνεύει με το πέρασμά της. Το κορμί της ήταν τόσο τρυφερά σφιχτό και λείο σαν μαρμάρινο άγαλμα. Κι όμως δεν της έριξε ποτέ κανένα βλέμμα που να υπονοούσε οτιδήποτε παραπάνω από υποτίμηση.
Του έκανε νόημα, ναζιάρικα πάντα, ότι είχε πάρει τη δόση της από τον κόσμο για τη νύχτα και είναι ώρα να τελειώνουν. Άλλωστε την περίμενε ένας σκηνοθέτης να συζητήσουν για ένα ρόλο στην τηλεόραση.
Της απάντησε με ένα απαξιωτικό βλέμα και γύρισε στα δεξιά του να κάνει νόημα στον Κώστα να φύγουν. Ο Κώστας ήταν ο καλύτερος του φίλος, αχώριστοι από τον καιρό που πρωτογνωρίστηκαν στη δραματική σχολή. Παρότι της ίδιας ηλικίας, ο Κώστας είχε προ πολλού χάσει την δική του λάμψη. Λίγο η πίεση στη δουλεία με τις ατελείωτες πρόβες και τις καθημερινές παραστάσεις, λίγο η κούραση στο σπίτι από τα παιδιά, λίγο η καλλιτεχνική του ανησυχία, του έσβησαν το έντονο χρώμα των ματιών του. Παρέμειναν όμως μεγάλα, γεμάτα αγάπη και ένα οικείο αίσθημα κατανόησης σε ό,τι και να του έλεγες. Δεν τον πείραζε που γερνούσε γιατί ήξερε ότι κάθε νύχτα τον χειροκροτούσε η γυναίκα του, με την οποία ήταν μαζί τόσα χρόνια. Αυτή ήταν τώρα η λάμψη του. Αυτή και τα παιδιά τους.
Με τη σειρά του ο Κώστας έκανε νόημα στον τεχνικό των παρασκηνίων να κατεβάσει την κουρτίνα. Έπεσε μπροστά τους ξεθωριασμένη κόκκινη και όλοι με μιας άφησαν τα χέρια, μαζί και τα χαμόγελά τους. Βεβαίως από μπροστά η κουρτίνα ήταν ολοζώντανη με χρυσές λεπτομέρειες να την στολίζουν. Έτσι ήταν αυτός ο κόσμος. Ντυμένος με αστερόσκονη απέξω αλλά από μέσα σάπιος.
No Comments Yet
Κανένα σχόλιο ακόμα.
Σχόλια RSS TrackBack Identifier URI
Γράψτε ένα σχόλιο
