Ένα ξημέρωμα του Αυγούστου

Πώς συνεχίζεις να υπάρχεις
Όταν όλα γύρω σου σε προσπερνούν;
Βουβά πνίγεις τους λυγμούς
Που δεν μπορούν ν’ αναδυθούν.
Πώς συνεχίζεις να βλέπεις
Όταν βουλιάζεις σε πυκνό σκοτάδι;
Σταματάς να αντιδράς
Και αποχαιρετάς τον χρόνο.
Αλήθεια γιατί να ψάχνεις νόημα
Όταν όλα αυτά που σημαίνουν κάτι
Βίαια σταματούν να υπάρχουν
Και μένεις κενός να κρατάς ένα γιατί;
Πάρε άνθρωπε όλα τα χάρτινα τριαντάφυλλα που σου πετούν
Κάνε τα [...]

Αυτή ποτέ

Ώρα θανάτου σημειώσατε
Τέσσερις παρά δέκα.
Νέα έφυγε, κρίμα λένε.
Με ξέρετε; τους ρωτάει απορημένη
Μα αυτή ζει! Θαύμα!
Την αγαπούν, πώς να πεθάνει;