Βράδιασε πάλι. Τα μάτια του βαραίνουν, είναι πτώμα και έχει περάσει προ πολλού η ώρα του ύπνου. Αυτή που οι κανονικοί άνθρωποι ή που ήδη κοιμούνται για τρεις ώρες ή που ξυπνούν. Ο ύπνος, είχε μάθει παλιά, σηματοδοτεί το τέλος μιας μέρας. Εκεί κρίνεσαι όταν μένεις μόνος με τον εαυτό σου. Αναπολείς τη μέρα που πέρασε, σχεδιάζεις την επόμενη, μετράς τα λάθη σου και ελπίζεις. Για κάποιους αυτή η ώρα είναι λύτρωση. Παραδίδουν τα κουρασμένα κορμιά τους και αποποιούνται κάθε ευθύνης για λίγο. Είναι ξεκούραση, ένα διάλειμμα από τη ρουτίνα τους, τη ζωή τους ακόμα. Για τους πιο γεμάτους ίσως και χάσιμο χρόνου.
Κι όμως αυτός φοβάται. Δεν έχει να δείξει κάτι στον Μορφέα. Άλλη μια μέρα πέρασε, κενή. Τα ίδια πράγματα που δεν έκανε, τα ίδια πράγματα που δεν ένιωσε. Πάνε χρόνια που κοιμήθηκε βαθιά και κάθε νύχτα το θυμάται. Πόσες ελπίδες βαρέθηκε να μετρά κάθε βράδυ; Και να κοιμηθεί πάλι στο ίδιο κρεβάτι θα ξυπνήσει. Άντε να ξεστρώσει λίγο παραπάνω αυτή τη φορά.
No Comments Yet
Κανένα σχόλιο ακόμα.
Σχόλια RSS TrackBack Identifier URI
Γράψτε ένα σχόλιο
