Μ’ έχουν φωτίσει τόσα καντήλια
Που ο θάνατος έγινε φίλος μου
Μα κάθε σ’ αγαπώ απ’ τα δικά σου χείλια
Ξεσκίζει τις πληγές στο στήθος μου
Μη λες με μαχαίρι
Ένα ξημέρωμα του Αυγούστου
Πώς συνεχίζεις να υπάρχεις
Όταν όλα γύρω σου σε προσπερνούν;
Βουβά πνίγεις τους λυγμούς
Που δεν μπορούν ν’ αναδυθούν.
Πώς συνεχίζεις να βλέπεις
Όταν βουλιάζεις σε πυκνό σκοτάδι;
Σταματάς να αντιδράς
Και αποχαιρετάς τον χρόνο.
Αλήθεια γιατί να ψάχνεις νόημα
Όταν όλα αυτά που σημαίνουν κάτι
Βίαια σταματούν να υπάρχουν
Και μένεις κενός να κρατάς ένα γιατί;
Πάρε άνθρωπε όλα τα χάρτινα τριαντάφυλλα που σου πετούν
Κάνε τα [...]
Αυτή ποτέ
Ώρα θανάτου σημειώσατε
Τέσσερις παρά δέκα.
Νέα έφυγε, κρίμα λένε.
Με ξέρετε; τους ρωτάει απορημένη
Μα αυτή ζει! Θαύμα!
Την αγαπούν, πώς να πεθάνει;
Ξεχασμένος αλλού
Αλλού, πάντα εκεί με βλέπω
Και μάλλον άλλο.
Δεν ξέρω αν θυμάμαι
Πως είμαι, αν είμαι.
Μόνο κάποιες φορές
Που κοιτάω το είδωλο
Κάνω να θυμηθώ
Αλλά και πάλι με διώχνω
Δεν μπορώ μαζί μου βλέπεις,
Ούτε κι εσύ.
Γιατί απλά δεν πρέπει
Τι με κοιτάς με μάτια βουρκωμένα;
Μαζί φτάσαμε ως εδώ.
Χτίσαμε, χαλάσαμε,
Αγαπήσαμε ό,τι χάσαμε
Αισθήματα μπερδεμένα στα πρέπει
Εμπόδια της καρδιάς
Σε δρόμους που οδηγεί το πάθος
Σε κοιτάω και οι σκέψεις σου δικές μου
Ακούς τις καρδιές μας να χτυπάνε μαζί
Μα κλείνεις τ’ αυτιά και κοιτάς αλλού
Γιατί απλά δεν πρέπει…
Η σιωπή μου ουρλιάζει
Κι εσύ απορείς
Ρωτάς αυτό που ήδη ξέρεις
Πώς να αγαπήσεις [...]
